Als je kunt fietsen, kun je ook loslaten.

Ik zat op de fiets vandaag en van fietsen krijg ik altijd ideeën. Net zoals van breien, tekenen, douchen en andere repeterende of prikkelarme activiteiten. Mensen die mij kennen weten dat ik altijd overloop van ideeën en een dingetje heb voor mooie, rare en gekke analogieën. Plannetjes maken, dingen verzinnen, sparren met vrienden (you know who you are 😉 ) over een ‘wat als…’, waar we vaak de meest onmogelijke situaties bedenken en dubbel liggen van het lachen.

Vandaag op de fiets ontstond er weer zo’n analogie. Eentje om te delen denk ik. Waar zo’n winterzonnetje, koude lucht en een muziekje allemaal goed voor kan zijn. 😉

Als je kunt fietsen, kun je ook loslaten

Denk er maar eens over.

Vanaf jongs af aan proberen ze het je al te leren. Loslaten. Terwijl ze (je ouders) het op het zelfde moment eigenlijk ook aan het leren zijn. Er komt een kinderfietsje, een driewieler en eerst gaat dat loslaten nog vrij gemakkelijk, want wie kiepert er nu om met een driewieler right? Oké, het gebeurt, maar hier is het loslaten voor ouders nog niet zo spannend misschien.

Dan komen de zijwieltjes. Kletterend over de stenen race je van de speeltuin terug naar huis. Ondertussen heb je niet echt door dat je vader de wieltjes telkens wat om hoog zet en jij eigenlijk al balanceert op twee wielen. Het is de gedachten van het niet alleen hoeven doen. Van een vangnet. Schroeft papa de wieltjes eraf, dan wordt het voor beide partijen spannend. Papa moet je rug loslaten…en jij? Jij beseft je nog niet dat je het al een poosje prima doet op het fietsje waarvan de zijwieltjes al weken de grond niet meer raakten.

Papa geeft je een zetje en laat uiteindelijk je rug los. Hij vindt dit minstens zo spannend als jij: hij laat je los. Zodra je los bent is je blik gericht op de horizon. Een beetje wiebelig misschien, maar de trotse lach is niet van je gezichtje te vegen: je kan fietsen! Zelf! Dan besluit je even achterom te kijken. Kijken of papa er nog staat. ‘Voor je kijken!’ Riep hij nog, maar het was al te laat. Je stuur wint het van je, je begint te wiebelen en daar lig je, gestrekt met een bloedende knie.

Dikke tranen en een ijsje voor de schrik. ‘Ik zei nog zo dat je voor je moest blijven kijken, moppie. Volgende keer niet meer omkijken oké’?….

‘Oké….’

Life is like riding a bike. To keep your balance you have to keep moving forward.

Als je kunt fietsen, kun je ook loslaten. Als het goed is kijk je tijdens een fietstochtje niet constant om, om te zien wat er achter je gebeurt.  Hoe komt het dan dat je in je dagelijkse leven wel van alles wat achter je ligt mee blijft slepen?

Omkijken is niet verboden, het kan ook nuttig zijn. Om te reflecteren. Op de fiets houd je door om je heen te kijken rekening met je omgeving.  Maar los van het fietsen, doe je er in je dagelijkse leven goed aan om alleen om te kijken als je weet dat je er vooruitgang en groei door vindt. Het is goed om de zijweggetjes in de smiezen te houden, maar alleen achterom kijken, bied je niets anders dan ‘what if’s’.

Blijf niet omkijken terwijl alle vezels in je wezen weten dat het je nergens nieuws brengt. Durf los
te laten. Net zoals je papa deed toen hij je leerde fietsen en net zoals jij je blik op de horizon had op dat moment. Kijk in het dagelijkse leven, net zoals je op de fiets doet, vooruit. Daar vind je je balans en je vooruitgang. Let bygones be bygones…

 

 

Reageren via Facebook

Leave a Reply